"Czytałem wszystko i wszędzie" - wywiad z Leszkiem

    Opublikowany w październiku post gościnny Hani – Maliny M* odniósł oszałamiający wprost sukces. Postanowiłem pójść za ciosem i podjąłem decyzję, że w każdym miesiącu na tym blogu będą harcowali goście. Tak jak za poprzednim razem przybliżę sylwetkę aurora, przeprowadzając z nim wywiad. 

    Dziś zaprosiłem blogera z Gdańska – Leszka Kowalikowskiego

                                         

    Wraz ze swym kumplem o nicku Piotr Opolski prowadzą wspólny blog (kliknij w link poniżej):

leszek-moje-reflesje-blog-onet.blogspot.com/2013/08/hosted-by-imgurcom.html

    Wielkim atutem tej strony blogowej jest jej różnorodność. Znajdziemy tam między innymi rozważania historyczne, przepisy kulinarne oraz wnikliwe felietony o tematyce społeczno – politycznej.

    Domeną Leszka jest na tym blogu wspaniała zabawa, prawie rymowany czat, na który składają się limeryki i inne drobiazgi satyryczne. Pora przejść do meritum czyli obszernego wywiadu z Leszkiem:

Pytanie pierwsze będzie stereotypowe: wykształcenie, wykonywane zawody i osobiste pasje?

                         

     

     Posiadam wykształcenie wyższe, techniczne w specjalności - budowa i eksploatacja maszyn i pojazdów roboczych. W praktyce całe niemal życie zawodowe przepracowałem jako konstruktor urządzeń i zbiorników ciśnieniowych. Pod koniec mej kariery zawodowej "przesiadłem się" na lżejszy kaliber. Projektowałem obudowy do urządzeń elektrycznych, energetycznych i elektronicznych. I jeszcze czasami, będąc już na emeryturze, w tej ostatniej branży nadal się udzielam.

    Wśród wykonywanych zawodów znalazłbym jeszcze kilka barwnych epizodów. Takich jak: frezer, sprzedawca czy dyrektor. Bardzo barwnym epizodem, choć nie bardzo pasującym do kategorii "wykonywane zawody" było zaangażowanie w pierwszej "Solidarności". Jednak choć nazwałem je barwnym, wcale nie było śmiesznym. I z szacunku dla tamtych czasów, wymagałoby to raczej osobnego poważnego tekstu - a nie skrótowej wzmianki.

    Osobiste pasje? Może końcowy fragment poprzedniego akapitu wskazywałby na jakiś rodzaj pasji? Chyba zawsze byłem wrażliwy na tzw. sprawy społeczne. Tak, można to zapisać do rubryki pasje. Ale jak sięgnę pamięcią daleko wstecz, to taką pasją, którą "uprawiałem pasjami" - to książki. Czytałem wszystko i wszędzie. Rodzice bywali wzywani do szkoły gdyż "syn na lekcji matematyki czyta "pod ławką" książki". Nie pomagało tłumaczenie, że matematyka jest tak prosta, że z nudów muszę coś robić. Z tamtego okresu pozostała mi wiedza tyleż rozległa co płytka. Nie mogłem poświęcać zbyt wiele czasu na zgłębianie jakiejś kategorii, skoro tyle ich jeszcze nie liznąłem nawet!

    Jednak miało to również swoje dobre strony - stałem się mistrzem krzyżówek! Jeszcze wiele lat później, często w pracy kilka razy dziennie odbierałem telefony z całego biura projektów, np. takich - "Leszek, kobieta lekkich obyczajów na "k", ale na dziewięć liter?".

    Nie wiem co by jeszcze do tych pasji dodać. Czy coś, co chyba ciekawi każdego chłopca (niezależnie od wieku) można nazwać pasją? I żeby nie było tu żadnych wątpliwości - chodzi mi o dręczące pytanie: jak to jest zrobione i co to ma w środku? Choć przyznać muszę, że nie jestem obojętny również i na pierwsze skojarzenie.

    O pozostałych pasjach dowiesz się Andrzeju - i wszyscy, którym będzie się chciało ten wywiad przeczytać - przy odpowiedziach na kolejne pytania.

Jakie Twoim zdaniem są przyczyny i źródła wszelkiego oszołomstwa w polskim życiu politycznym, a może jednak np. ksenofobia jest uleczalna?!

                            

        

    

    Andrzeju - wszelka głupota z ciemnoty pochodzi. A więc wg mnie przyczyną "wszelkiego oszołomstwa" jest brak wykształcenia. I wcale mi nie chodzi o tytuły, fakultety czy inne bzdety. Bowiem zawsze powtarzam (niektórzy sądzą, że za często), iż lepiej jest mieć rozum bez wykształcenia, niż odwrotnie.

    Oczywiście, wszystkie te "oszołomstwa", w tym ksenofobia również, są wg mnie uleczalne. Bardzo dobrze, że w pytaniu użyłeś słowa "uleczalne" a nie "wyleczalne". Wyleczyć, tak by nie pozostało śladu - tego nie da się zrobić. Natomiast uleczyć tak, by nie bolało, nie przeszkadzało i (dla niektórych najważniejsze) by nie było widać - to można zrobić.

A jak to zrobić? 

    Moim zdaniem, jedną z największych zbrodni dokonanych przez miniony ustrój na społeczeństwie, było wycofanie z programu szkół średnich filozofii. Zresztą do dzisiaj tego nie naprawiono. Nauka filozofii nie da żadnych gotowych odpowiedzi na dręczące społeczeństwo pytania i wątpliwości. Może natomiast nauczyć jak i jakie pytania zadawać, by tą odpowiedź uzyskać. 

    W minionych czasach społeczeństwo zadające kłopotliwe dla władzy pytania, było społeczeństwem niebezpiecznym dla ustroju. Więc nie dziwię się, że wyrugowano ze szkól filozofię. A dzisiaj - odpowiedzmy sobie sami.

   Ksenofobia i inne "oszołomstwa" jest nie do obronienia przy mądrych sensownych pytaniach. Oczywiście, nie zapobiegłoby to istnieniu i pojawianiu się coraz to nowych "oszołomów". Jednak przy tak "wykształconym" społeczeństwie, byliby oni tylko specyficznym folklorem.

    Jak się chyba już domyśliłeś to też jest jedną z moich pasji. Od dawna również opierając się na takiej "filozofii" postuluję zmiany w kodeksie karnym. Należałoby tam dodać zapis, że każde przestępstwo czy wykroczenie, dokonane z "głupoty" jest karane z 50% bonusem. O ile bowiem mogę zrozumieć (absolutnie nie akceptując tego), że ktoś "spragniony" wybija szybę w samochodzie i kradnie radio, by się napić - o tyle nie rozumiem w żaden sposób kogoś, kto bez powodu idąc ulicą obrywa i pozostawia wiszące lusterka boczne. Jak bardzo mnie to wkurza, może świadczyć fakt iż powtarzam tą tezę gdziekolwiek i kiedykolwiek nadarzy sie okazja. 

    Felieton gościnny, który łaskawie zgodziłeś się opublikować, jest tego dowodem. Pisałem go dużo wcześniej, ale tam też znajduje się wzmianka o tym problemie. Obawiam się, że z powodu powtarzania bez przerwy tego postulatu, wyjdę na nudziarza i już nikt nigdy nie będzie chciał ze mną rozmawiać.

Z kim z naszych celebrytów napiłbyś się chętnie wódki, a komu od razu należałoby spuścić powitalny wpierdol?!

                                 

    Wbrew pozorom - pytanie trudne. Mam bowiem taką naturę, że u ludzi najpierw staram sie dostrzec jakieś dobre strony. Dopiero później weryfikuję mój osąd danej osoby. W związku z tym jestem gotów napić się z każdym. No, prawie z każdym.

    Zacznę więc od końca. Na pewno "spuściłbym powitalny wpierdol" (pozwalam cenzorowi nieco złagodzić to określenie) członkom Smoleńskiej sekty. Z powodów wyżej wyłuszczonych. Na pewno też nie przyjąłbym zaproszenia od ich sympatyków, czy wszystkich tych, którzy w sekcie tej dopatrują się jakichś elementów racjonalizmu. Również odmówiłbym spokrewnionemu z nimi "moherowemu towarzystwu". To bowiem jest siedliskiem wspomnianej przez Ciebie ksenofobii i innych "oszołomstw".

    Co do reszty, to muszę uwzględnić różne "okoliczności towarzyszące". Podstawowym jest pytanie - kto i co stawia. Bowiem przednią whisky skusiłoby mnie wielu. W innym wypadku byłbym bardziej wybredny. Na przykład nie wiem, czy pan Gowin byłby w stanie skusić mnie nawet 18-to letnią "Chivas Regal". Zawsze bowiem z podejrzliwością patrzę na ludzi "gładkich", starannie ukrywających swe przywary, za to perfekcyjnie przedstawiających swoje "oblicze Boga". Akceptuję tylko człowieka "pełnego". Taki wydaje mi się prawdziwy.

    Pozostaje ostatnia grupa - ludzie którym chętnie bym sam postawił niejedną kolejkę. Listę otwiera Art-Klater (trochę wazeliny na początek nigdy nie zaszkodzi!). Kolejnym miłym gościem byłby prof. Bartoszewski. W kręgach moich znajomych znany jestem z tego, że po paru procentach lubię "gawędzić". Wyobrażam sobie taką "gawędziarską" ucztę z udziałem profesora!!!

    Tak naprawdę, znalazłoby się sporo ludzi spełniających kryteria wyłożone w poprzednim pytaniu, z którymi mógłbym spożyć "kieliszek chleba".

Domyślam się, że jednak chodziło Ci głównie o celebrytów z politycznej łączki. 

    Tu niestety więcej jest takich, których nie akceptuję. I nie chodzi mi o ich "światopogląd". Mam dalekiego krewnego, z którym kiedyś spotykałem się bardzo często. Jego światopogląd był bardzo lewicowy. Moje dzieci mówiły nawet, że bolszewicki. Więc i nasze spotkania owocowały ostrymi bardzo dyskusjami. Jednak rozchodząc się, zawsze mu dziękowałem - z nikim mi się tak dobrze nie kłóciło, jak z Tobą. 

    On bowiem pozostając nie przekonany, wysłuchiwał jednak z uwagą moich argumentów. Odpowiadał na nie również argumentami. I zawsze te nasze argumenty dotyczyły meritum sporu. I nie były odrzucane przez żadną ze stron tylko z powodu, że głosi je człowiek myślący inaczej.

    Teraz, choć nie wymieniałem nazwisk, chyba wiesz z kim bym się napił, a kto zasłużyłby na "powitalny wpierdol".

Skąd wzięło się Twoje zamiłowanie do limeryków, masz swego mistrza, który Cię do tego popchnął?

                               

                    

    

    Właściwie to nie wiem. Mówiłem, że w młodości "pochłaniałem" książki. Ale poza naszymi wieszczami i może Shakespeare'm, jakoś stroniłem od poezji. Owszem, limeryki były jakimś wyjątkiem. Nie, żebym ich specjalnie szukał, ale jak jakaś perełka wpadła mi w oko - byłem zachwycony.

    Dzisiaj sprowokowany Twoim pytaniem myślę, że było to nieuniknione iż kiedyś, tak dla rozrywki będę się tym gatunkiem bawił. Będąc "mistrzem krzyżówkowym" i fanem różnego rodzaju łamigłówek, nie mogłem ominąć i zostawić w spokoju limeryków. Nie wiem ile jest w moich limerykach poezji. Jednak łamanie głowy, by w tak krótkiej formie i ze sztywnymi regułami zawrzeć cos sensownego, jest wystarczającym dla mnie powodem, by zaryzykować ostre recenzje "literatów".

    Jak już wspomniałem, cechą mojego charakteru jest by wiedzieć możliwie wiele. Niestety, przeszkadza to w zgłębianiu jakiegoś wybranego tematu. Dlatego też nie mam swego mistrza. Z pisarzami, w tym szczególnie z poetami jest tak jak z innymi artystami. Zazwyczaj stają sie znani, ich dzieła zostają docenione dopiero po śmierci. Dopiero więc śmierć Wisławy Szymborskiej była tym zapalnikiem w przygodzie z limerykami. Może ta przygoda szybko by się skończyła (Szymborska nie żyje, więc i niczym nowym by nie mogła mnie "kopnąć") gdyby nie Twoja wizyta na moim blogu.

    Dziękuję Andrzeju za te wizyty. Być może, kiedyś ktoś zada mi to samo pytanie - czy masz swego mistrza? Wtedy odpowiem - Andrzej Art Klater!

Ostatnie pytanie zahacza, pardon, o Twą sferę intymną: jak rozwinąłbyś wyrażenie: „kobieta rodzaju kobiecego” w opozycji do babsztyli, babiszonów, babonów i babiszczy?

 

                                                           

 

    "Nie ma brzydkich kobiet, tylko wina czasem brak" - śpiewał Shakin' Dudi.

    I jeszcze niedawno na tym bym zakończył odpowiedź na Twoje pytanie. Jednak, na szczęście dla Ciebie pojawiła się pani profesor Pawłowicz. Owszem, były przedtem takie panie jak pani Wróbel, pani Szczypińska. I nawet pojawienie się pani Grodzkiej nic nie zmieniło. Ten mój święty ład i porządek w "tym temacie" do imentu zburzyła pani Pawłowicz. Należy ona do tej kategorii ludzi, którzy "wiedzą, że mówią". Mówi o "jałowych" związkach nie bacząc, że sama przesadnie "żyzna" też nie jest.

    Andrzeju - powiem szczerze. Pytanie jest niesmaczne. Wolę je skwitować słowami - no comments. Wiesz przecież, że dla prawdziwego mężczyzny, świat bez kobiet szybko by sie znudził. I zapewne po paru tylko wiekach istnienia takiego świata, wymyśliliby oni coś takiego, że rozsadziliby go w pył.

    Ale skorzystam z okazji, i przedstawię swój koszmar. Te babsztyle, babiszony itp. mimo, że trudne do zaakceptowania, jednak jakąś rolę w życiu społeczeństwa spełniają. Wiele z nich jest bardzo aktywnych na polu działalności społecznej i gospodarczej. Natomiast "słodkie idiotki", kobiety "bluszcze" - to pasożyty. Pasożyty na zdrowym męskim organizmie. I to mnie w życiu wkurza.

    Pomiędzy tymi skrajnymi przedstawicielkami "odmiennej płci żeńskiej" jest właśnie miejsce na "kobiety rodzaju kobiecego". Ponieważ mężczyźni zazwyczaj są "ładni inaczej" - to miło jest popatrzeć na coś normalnie ładnego. Ale takie ładne obrazki można znaleźć i w muzeum. Tylko kłopot zaczyna się w momencie, gdy chcesz z nimi porozmawiać. Z "kobietą rodzaju kobiecego" powinno być inaczej. Przy czym myśląc o rozmowie, nie mam na myśli paplania np. o ciuchach.

    Czy wystarczająco jasno wyłożyłem swe zdanie na zadany temat? Obawiam się, że nie. Na Nobla bowiem, zasłużyłby ten, kto w temacie "kobieta rodzaju kobiecego" wiedziałby wszystko. Ja nie wiem.

     Tyle opowiedział mi Leszek. Trafiłem na jego blog przypadkowo i od razu włączyłem się w rymowaną zabawę. Szczególnie lubię limeryki, mimo ich rygorystycznej konstrukcji wersyfikacyjnej. Z tym uroczym gatunkiem spotkałem sięw książce Arcymistrza i prekursora tego drobiazgu – irlandzkiego poety Edwarda Leara.

                                              

Jak dobrze jest znać pana Leara,

Co tyle nabazgrał bazgranin.

Niektórzy go cenią nad wyraz,

Niektórzy zaś mają go za nic.

Ma umysł rozważny i chłodny,

Nos długi, lecz zmienic go trudno,

Naturę mniej więcej pogodną,

A twarz ma mniej więcej paskudną!                                   

    Nazwa wiersza "limeryk" wzięła się od irlandzkiego miasta Limerick (po gaelicku: Luimneach). Mam nadzieję, że i tym razem wybór mój jest trafiony!

    Na koniec jeden z limeryków Arcymistrza w tłum. Andrzeja Nowickiego:

 Pewien starszy mężczyzna z Kamczatki 
wyhodował w zaciszu swej chatki 
    tak długiego jamnika, 
    że za radą prawnika 
jamnik płacił podwójne podatki

                              

Flesz parapolityczny

                                                            

                                                          

    

Newsy z najbliższej przyszłości:

Były wicepremier i minister rolnictwa Janusz Piechociński został zatrzymany, osądzony i osadzony w związku z nielegalną uprawą marihuany na swej działce letniskowej.

                                                 

Były premier Donald Tusk przyjął posadę trenera piłkarskiego w małej miejscowości na Podlasiu.

                                                     

Były prezydent Bronisław Komorowski został zatrudniony jako stróż w ruinach zamku w Ogrodzieńcu.

                                                    

    Dopiero wtedy były prezes i poseł Jarosław Kaczyński uwolnił Złotą Rybkę...

                                                      

                                                     

Z niemieckim jak z dzieckiem...

    Dziękuję Wam wszystkim, bo jestem mocno zbudowany tym, że mój post rocznicowy spotkał się z takim odzewem! To właśnie motywuje mnie, by pisać tu dalej. Kiedyś, mniej więcej 40 lat temu, posługiwałem się, w stopniu przynajmniej podstawowym, czterema językami obcymi (otrzymałem wtedy ksywę: poliglotek winylu!):

• rosyjski; bo takie były to czasy
• niemiecki; pod względem etnicznym jestem prawie półkrwi Niemcem
• francuski; był to od 1967 r. mój pierwszy wyuczony język zachodni.
• angielski; z czystego snobizmu

    Obecnie, w mej twórczości satyrycznej, podobnie jak u Juliana Tuwima, niezmiernie pociągają mnie igraszki słowne: słownyje igruszki, der Wortenspiel, joie des mots, the word's games...

    Niestety, obecnie języki te wymagają u mnie ponownego doszlifowania, jednakże zabawa jest zabawą i to się tylko tu liczy!

    Sięgam zatem do mego archiwum i serwuję Wam podśmiechujki z języka niemieckiego:

                                                   

    Język niemiecki jest stosunkowo łatwy. Osoba obznajomiona z łaciną oraz z przypadkami, przyzwyczajona do odmiany rzeczowników (deklinacja), opanowuje go bez większych trudności. Tak w każdym razie twierdzą wszyscy nauczyciele niemieckiego podczas pierwszej lekcji. Następnie zaczyna się odmiana przez rodzajniki (przedimki) der, die, das, des, den, dem, po czym słyszymy, że wszystko tłumaczy się w sposób precyzyjny i logiczny. Zatem jest to łatwe!!!
                                                   

       
    Na początek, kupujemy podręcznik do języka niemieckiego. To przepiękne wydanie, oprawione w płótno, zostało opublikowane w Dortmundzie i opowiada o obyczajach plemienia Hotentotów (auf Deutsch: Die Hottentotten). Książka mówi o tym, iż kangury (Die Beutelratten) schwytane i umieszczane w klatkach (Der Koffer) krytych plecionką (Die Lattengitter) po to, by nie uciekły i nie zrobiły sobie krzywdy! Klatki te nazywają się po niemiecku „klatki z plecionki”(Der Lattengitterkoffer), jeśli zaś zawierają kangura, to całość nazywa się:
Der Beutelrattenlattengitterkoffer.

Pewnego dnia,Hotentoci zatrzymują mordercę - zamachowca (Der Attentaeter), oskarżonego o zabójstwo pewnej matki(Die Mutter) hotentockiej (Die Hottentottenmutter), do tego jeszcze matki głupka i jąkały (Der Stottertrottel). Taka matka po niemiecku zwie się: Die Hottentottenstottertrottelmutter, zaś jej zabójca nazywa się: Der Hottentottenstottertrottelmutterattentaeter.

Policja chwyta mordercę i umieszcza go prowizorycznie w klatce na kangury (Der Beutelrattenlattengitterkoffer), lecz więźniowi udaje się uciec. Natychmiast rozpoczynają się poszukiwania. Nagle przybiega hotentocki wojownik, krzycząc entuzjastycznie:
- Złapałem zabójcę! (Der Attentaeter).
- Tak? Jakiego zabójcę? – pyta wódz.
- Der Beutelrattenlattengitterkofferattentaeter – odpowiada wojownik.
- Jak to? Zabójcę,, który jest w klatce na kangury z plecionki? – pyta hotentocki wódz.
- To jest – odpowiada tubylec – Der Hottentottenstottertrottelmutterattentaeter
(zabójca hotentockiej matki głupiego i jąkającego się syna).
- Ależ oczywiście – rzecze wódz Hotentotów – mogłeś od razu mówić, że schwytałeś
Der Hottentottenstottertrottelmutterbeutelrattenlattengitterkofferattentaeter!

                                                                

    Tak oto zostało udowodnione, że niemiecki jest łatwym i przyjemnym językiem. 
    Aber da ist der Hund begraben und ist nicht alles Gold was glanzt...
                             

Rocznicowo...

    Długo sobie odpoczywałem, nieco za długo bimbałem sobie ze wszystkiego i wszystkich! Wybaczcie proszę, chociaż nie obiecuję, że to się więcej nie powtórzy! Te typy to, niestety mają!

Mniej więcej dwa tygodnie temu minęło mi osiem lat blogowania. Zaczęło się na onecie:

przywitanie

17 października 2005
    Witajcie sąsiedzi, bracia i siostry, partyjni, niezrzeszeni, poukładani, nieprzystosowani, przyjaciele
i ewentualni wrogowie, o ile gnaty zostawią w depozycie w szatni!
    Za namową moich nieocenionych młodych przyjaciół założyłem tego bloga  ku radości własnej
jak i Waszej, o ile będziemy mieli ze sobą po drodze.
    Jestem młody, czuje  się młodo i lgnę do młodych i nie ma to nic wsólnego z moją metryką urodzenia, być może to skaza mego charakteru… Na moim blogu Wszyscy mogą mówić Wszystko,
niezależnie od poglądów, wyznania, preferencji seksualnych czy typu urody… Jestem wprawdzie zdecydowanym mężczyzną rodzaju męskiego i preferuję kobiety rodzaju żeńskiego (mogą mieć nawet 16 lat, byle by tylko młodo się czuły i tak samo wyglądały) , czasami jednak bliższy jest mi urok męskiej szatni niż damskiej sypialni!!! Można zatem ty od biedy też świntuszyć, byle z klasą,
w myśl przykazania mojego ulubionego świntucha Andrzeja Mleczki: „Nie pieprz bez sensu!” Mile
widziane będą wiązanki wierszowane! Dla zachęty i przykładu podaję takowe w wersjach: a) soft
i b) hard
    a)                Docent doktor Niewierny św. Tomasz
                       Powątpiewał w zalety kondoma
                       Żalił się przy rumie
                       Na gumie tak nie umie
                       Takich głupków wypuszcza Sorbona
   
  b)                
                       Zacny Fredro tj. hrabia Olo
                       Za miłosną optował swawolą
                       Smacznie i dowcipnie
                       Wierszował o cipie
                       A te chamy i tak to pierdolą
    
Oczekuję Was zatem Zacni Blogerki i Blogerzy! Czym stronka bogata…
                                         

    Nie miałem jeszcze wtedy pojęcia, na czym polega blogowanie. Czy jest to skrajnie intymny pamiętnik, czy polemiczna trybuna, tester tekstów, czy sposób zabijania czasu. Na onecie było wyraźne szufladkowanie, pardon, klasyfikacja blogowych postów pod kątem tematyki: polityczne, literackie itp. 
    Mój sposób publikowania został określony jako „jeden worek” czyli wg wierzeń tamtejszych genialnych adminów - o wszystkim i o niczym. To oczywiście eliminowało mnie we wszelkich rankingach np. w konkursie na „Bloga Roku” . 
    Na początku nieco mnie to konfundowało, ale z czasem zacząłęm mieć to w...
Po czasie z miłym zdumieniem spostrzegłem, że jestem czytany. Intuicyjnie składałem rewizyty mym Komentatorom i chyba o to właśnie chodziło! Każdy swój post poprzedzałem jakimś mądrym cytatem wybranego Mędrca, starałem się jednak za bardzo nie wymądrzać ani nie „gwiazdorzyć” (aby temu zapobiec żułem snickersa jak przykazuje popularna reklama w tv).
    We wrześniu ubiegłego roku roku opuściłem na dobre onet, chociaż tamtejszego bloga nie skasowałem do końca, bo żal mi było siedmioletniego archiwum. Wylądowałem tu, na blogspocie. Paru innych zaprzyjaźnionych blogerów, uczyniło to samo, a ktoś nazwał ich przekornie Wielką Onetową Emigracją.
Tu czuję się dobrze. Nadal nie wiąże mnie żadna określona tematyka postów, a Szanowni Komentujący są życzliwi, serdeczni i mądrzy 
    Dziękuję Wam za to!

                                                 

Zemsta wg Maliny M*

                                                                                   

                                                                           
 

    Obchodzimy Rok Fredrowski. Zacny hrabia Olo jest moim ulubionym dramatopisarzem, a dodatkowo kocham go za jego urocze i finezyjne obscena:

Zacny Fredro, to jest hrabia Olo,
Za miłosną optował swawolą.
Smacznie i dowcipnie
Rymował o 3pie,
A te chamy i tak to pie*dolą!

    Jeżeli uraziłem czyjeś uczucia lub zmysł estetyczny dosadnością tego limeryku, to serdecznie przepraszam, jednakże nauczyłem się tego od Mistrza!
    Najlepszym, moim zdaniem dziełem Aleksandra hr. Fredry jest komedia "Zemsta". Dla polskiej kultury ma charakter ponadczasowy jest tzw. ikoną i trwałym pomnikiem w historii polskiej literatury. Doczekała sie wielu adaptacji i to rękami mistrzów. Na początek adaptacja filmowa Arcymistrza Andrzeja Wajdy, w gwiazdorskiej obsadzie:

                                                                              

    Śląski satyryk Marian Makula paręnaście lat temu napisał libretto musicalu wg tej komedii, gdzie autorką muzyki była Katarzyna Gaertner, widoczna w ostatnim ujęciu tego klipu (w ciemnych okularach):

                                                                              

                                                                        

    Tyle tytułem niezbędnego wstępu. Pora na naszego gościa. Wspaniała i kochana Hania - Malina M* stworzyła niesamowicie dowcipny komiks, posługując sie przy tym perfekcyjną techniką z zakresu fotografiki komputerowej. Do Hani możecie dotrzeć tędy i owędy

    Skoro Naród cały, z zapałem wielkim, czytał Fredrę to i ja zapraszam swoich Przyjaciół na wspólne czytanie i oglądanie com w hołdzie Mistrzowi, z wielkim mozołem,  zmajstrowała.
Z pełnym uszanowaniem tekstu Aleksandra hrabiego Fredry.
Scenografia w oparciu o najnowszej materiały filmoteki polskiej.

Udział biorą:
Jan Vincent, Monika, Premier, Prezes, Govino, Stefan
Grzegorz, Antoni, Zizu, Becia , Elżusia, Enfant Terrible

 
SCENA PIERWSZA - akt pierwszy
Jan Vincent, Monika

                                                                                                           


Jan Vincent - zniecierpliwiony natarczywością

Ot, co powiesz, wszystko głupio. 

Ten mankament nic nie znaczy:

Wszak i u niej, co w ukryciu,

Bóg to tylko wiedzieć raczy;

I nikt pewnie się nie spyta,

Byle tylko w dalszym życiu

Między nami była kwita
************************************************
SCENA DRUGA - akt pierwszy
Prezes - monolog

                                                                                     

Prezes - z determinacją wskazuje na pałac

Kota przedam, pis zastawię,

A Donalda stąd wykurzę;

Będzie potem o tej sprawie

Na wołowej pisał skórze.

Lecz tajemne moje wieści,

Jeśli wszystkie z prawdą zgodne,

Tym, czym teraz serce pieści,

Najboleśniej go ubodnę.

 SCENA DRUGA - akt drugi
Prezes, Antoni

                                                                                          

Prezes - czytając wyrok komisji śledczej 

Co los spuści, przyjąć trzeba:

Niech się dzieje wola nieba.

Antoni - w dzikim zapale

Ha! - to Donald wisieć będzie.

Niech się dzieje wola nieba,

Z nią się zawsze zgadzać trzeba.

*************************************************

 SCENA TRZECIA - akt pierwszy
Premier - monolog

                                                                                 

Premier - zmęczony czwartą kadencją mruży wilcze oczy

Ja z nim w zgodzie? - Mocium panie,

Wprzódy słońce w miejscu stanie!

Wprzódy w morzu wyschnie woda,

Nim tu u nas będzie zgoda !

SCENA TRZECIA - akt drugi
Premier, Govino, Stefan

                                                                                                      

Premier - z uśmiechem na ustach jęczy w duchu

Diabeł nadał tryumf taki!

Coraz głębiej włażę w biédę.

W moim jeńcu mam rywala 

Przykro z bliska, gorzej z dala 

Tamten zamknie, ten zastrzeli 

A bodaj cię diabli wzięli!

Stefan -  głos dobiega zza sceny

Hej ! Donaldzie ! daj gwintówkę,

Niechaj strącę tę makówkę.

*************************************************

SCENA CZWARTA - akt pierwszy
Zizu, Becia

                                                                                  

Zizu - zdesperowany 

Więcej władzy ! Tylko tyle !

Co za koncept, u kaduka !

Pannom w głowie władzy tyle,

Bo dziś każda władzy szuka.

To dziś modne, wdzięczne, ładne,

Co zabójcze, co szkaradne ! 

Dawniej młoda panieneczka

Mile rzekła kochankowi:

„Daj mi, luby, kanareczka” 

A dziś każda swemu powié:

„Jeśli nie chcesz mojej zguby,

Więcej władzy ! daj mi, luby!”

********************************************************

 SCENA PIĄTA - akt pierwszy
Enfant Terrible

                                                                                      

Enfant - śpiewa na antykościelną nutę

Ha ! hultaje, precz mi z drogi,

Bo na miazgę was rozgniotę 

Nie zostanie jednej nogi 

A mam diablą dziś ochotę !

Wielu was tam? Chodź tu który !

Nie wylezie żaden z dziury ?

O wy łotry! o wy tchórze !

Jutro cały zakon zburzę!

 *********************************************************

EPILOG
Premier, Prezes, Grzegorek, Elżusia
Sufler - podpowiada z ukrycia

Czy nie byłoby sposobu,

Ustąpiwszy ze stron obu,

Zapomniawszy przeszłe szkody,

Do sąsiedzkiej wrócić zgody?

                                                                                     

Wszyscy - robią dobrą minę do złej gry

Niech się dzieje wola nieba,

Z nią się zawsze zgadzać trzeba.

                                              THE  END


    Nie będę komentował tej perełki, bo po pierwsze: pozostawiam to Wam , a po drugie: w wywiadzie z Hanią uzyskaliśmy dosyć wyczerpujących informacji, aby wyrobić sobie zdanie.
    Na koniec niespodzianka. Tu możecie zobaczyć pełną adaptację tego wspaniałego dzieła w reżyserii Antoniego Bohdziewicza i Bohdana Korzeniewskiego (pierwszy klip z listy):

                                        KLIK

    Do zobaczenia na naszych blogach, gdzie spotka Was zapewne jeszcze wiele nieoczekiwanych atrakcji!

                                                                               

                                               

Wpuszczony w maliny...

      Coraz bliżej do gościnnego postu, który Wam obiecałem. No cóż, mam chyba dobrą rękę w wyborze mych blogowych ulubieńców i ulubienic. Autorka gościnnego postu to Malina M. Post ten poprzedzam wywiadem z mym Gościem, aby przybliżyć nieco jego sylwetkę, a także uzasadnić mój wybór. W mym przeszłym, lepszym życiu byłem także etatowym dziennikarzem w jednej ze śląskich gazet codziennych, więc przeprowadzanie wywiadów, to niemal już mój nawyk. Malina M na początku miała małe opory, co do tej „wiwisekcji”, jednakże, gdy przeczytacie jej odpowiedzi na moje pytania, to chyba stwierdzicie, że wybrałem cudownego gościa. Szczerość, bezpośredniość, lekkość i niesamowity wdzięk płynących słów, osobiście mnie powalają.

     Sądzę, że obecny tu Szanowny Komentariat da się wpuścić w maliny, tak jak to szczęśliwie zdarzyło się staremu Klaterowi.

Zatem do adremu:

                                             

1. Mój nick Art Klater to fonetyczny zapis angielskiego wyrażenia „art clutter”, co można przetłumaczyć jako „artystyczny rozgardiasz” Jaka jest geneza Twego – Malina M.?

      Z moim nickiem sprawa nie jest tak prosta. Miałam aż trzy różne nicki. Pierwszy nick, jakim posługiwałam się na forach i blogach, to – "wstrętny liberał" .Taki prowokacyjnie przekorny nick. To były czasy, kiedy zaczynały wykluwać się terminy: "prawdziwy Polak", "prawdziwy katolik". A ja to niby kto?!

    Pierwszy blog, na który w życiu trafiłam, to był blog Lecha Wałęsy, Nie miałam pojęcia na czym blogowanie polega, naciskałam linki osób, które tam mądrze komentowały i tak trafiłam na blogi Tomasza i Krystyny, jak się potem okazało, dwójki polonistów. To oni namówili mnie na założenie własnego bloga, zaprotestowali jednak stanowczo przeciwko wstrętnemu liberałowi, Tomasz nadał mi nick Miła Liberałka a Krystyna nick Biruta, z połączenia tych dwóch stworzyłam sobie nick Biruta M Liberałka i pod tym nickiem pisałam kilka lat.

     Miałam blog w Onecie. To był taki trochę nietypowy blog, refleksje na temat życia pisane przez pryzmat historii fiołkowej świnki Violuni (emoticon) i świerszcza Waldemara. Na tym blogu nie poruszałam tematów politycznych. Pewnego razu trafiła do mnie miła starsza Pani, starsza o kilka lat od mojej Mamy. Zaprzyjaźniłam się z Panią, bo mam sentyment do starszych ludzi. I pewnie do dziś byłabym Liberałką, gdyby Pani owa nie trafiła na polityczny blog mojej koleżanki. Wtedy zaczęła się jazda. Pani wyczytała tam, że lubię Premiera Tuska. Epitety na temat mojej inteligencji to mały pikuś, Pani zaczęła mi pisać, że ją obrażam takimi wpisami, że lubiąc premiera pluję ma jej przeszłość powstańczą , każda moja, nawet najdrobniejsza, wzmianka o PO doprowadzała Panią do pasji.

     Przestraszyłam się. Nerwy w tym wieku to zabójca a czy ja nie mam dość własnych kłopotów, żeby brać na sumienie starszą osobę. Powoli przestałam pisać u siebie. Komentowania politycznego, na znajomych blogach, nie potrafiłam sobie jednak odmówić. Zmieniłam więc nick i zaczęłam świadomie robić błędy ortograficzne. Żeby trudniej było mnie rozpoznać wybrałam sobie najbardziej badziewiasty nick, jaki mi przyszedł do głowy czyli Malina a że Malin w blogosferze jak psów to dodałam sobie, do tego tortu, jeszcze dwie wisienki, czyli M i gwiazdkę - tak powstała Malina M*. Żeby uwiarygodnić postać po pewnym czasie stworzyłam nowy blog. Tytuł sam mi się narzucił - „w malinach” Blog miał być prowizorką. A że na świecie nic trwalszego od prowizorek to przyzwyczaiłam się i do nowego miejsca, i do nieszczęsnej Maliny . Po dłuższym czasie, jak już Pani zapomniała o moim istnieniu, przyznałam się wszystkim znajomym do mistyfikacji. Na blogach jestem więc teraz i Maliną i Hanią (to zdrobnienie od Anny, czyli od mojego prawdziwego imienia). Nawet, muszę przyznać, Malinę polubiłam.

                                                 

2. Wiele osób, niezależnie od wieku, stwierdza: polityka mnie nie interesuje. Jak ty ustawiasz się do polityki jako społecznej aktywności?

      Polityka to jest coś, co mnie pasjonuje i wciąga już od dosyć dawna. Jestem, jak na kobietę, bardzo rozpolitykowana. Dyskutuję na forach i na fejsie, ale bezpośrednio nie biorę udziału w politycznej działalności. Uważam, że politykę musi się uprawiać z pasją, a co za tym idzie trzeba się jej poświęcić.

     Mam ważniejsze pasje, mój zawód pochłania mi wiele czasu i zapału a na dodatek jestem bardzo przywiązana do życia rodzinnego, właściwie to ono jest dla mnie najważniejsze. Nie da się pogodzić trzech rzeczy. Pogodzenie dwóch jest już rzeczą trudną a nie chcę, będąc do wszystkiego, być do niczego. Moja polityczna działalność ogranicza się tylko do pisania na politycznym blogu krótkich satyrycznych tekstów, ilustrowanych politycznym fotomontażem .

    Te fotomontaże to mój konik, przypadkowo, robiąc plakat, spróbowałam zmontować coś sobie. Teraz bawi mnie kombinowanie osób, miejsc i sytuacji i dobieranie do tego odpowiednich słów. Te moje polityczne fotomontaże, puszczone w wirtualny obieg, żyją swoim życiem. To mój wkład w politykę. Myślę, że żart i śmiech to mocna broń, zwłaszcza teraz, kiedy wszelkie granice słowne zostały przekroczone. Potwarz, obelga i oszczerstwo nie robią wrażenia, ale wyśmianie chyba jeszcze tak, myślę, że im delikatniejsze tym działa mocniej. Ale może się mylę.

                                                    

3. Jakie są twoje ulubione beletrystyczne lektury?

     Ma być zgodnie z prawdą więc odpowiem bez owijania w modne, bawełniane ciuszki : książki do których często wracam i o których myślę w najdziwniejszych sytuacjach życiowych to: „Ania z Zielonego Wzgórza”, „Mały Książę”, "Trylogia" Henryka Sienkiewicza, to te dobrze znane, z mniej znanych to „Rapsodia Świdnicka” Władysława Jana Grabskiego i przejmująca powieść Denise Legrix, „Taka się urodziłam”. Do tej książki wracam w często, pomaga mi wziąć się w garść i bez marudzenia pójść do przodu. Uwielbiam też kryminały Agathy Christie i Joanny Chmielewskiej. A poza tym, to ja jestem pies na poezję. Mistrz Gałczyński z jednej strony a Roman Brandstaetter z drugiej. O całym środku nie powiem, bo opowieści nie skończę.

                                                     

4. Czy Twoje wykształcenie i wykonywany zawód rozwijają bezpośrednio Twój niewątpliwy literacki talent?

     Talent to zbyt wielkie słowo, prędzej zamiłowanie do pisania. Od małego uwielbiałam czytać, biegałam do biblioteki i znosiłam do domu, co się dało. Rodzice trochę studzili ten mój dziki zapał, bo oczy mam bardzo kiepskie … ale od czego spryt, latarka i kołdra.

     W szkole nie wybrałam jednak klasy humanistycznej, poszłam do matematyczno-fizycznej, bo to matematyka była dla mnie królową nauk, zresztą jest do dzisiaj. Teoretycznie powinnam nabawić się rozdwojenia jaźni latając z kółka matematycznego, na kółko polonistyczne, zahaczając po drodze o scenę i szkolny kabaret. Chciałam zostać reżyserem teatralnym ale doszłam do wniosku, że z czym do gościa, szans nie mam. Jedynym zawodem, jaki wtedy, według mnie, łączył przedmiot humanistyczny ze ścisłym, czyli polski z matematyką, to była architektura, a że rysować i fantazjować lubiłam od dziecka to zostałam architektem. Potem jeszcze trafiła się okazja urywania z pracy, kosztem wyjazdów na uczelnię, więc dorobiłam sobie podyplomowe studium z konserwacji zabytków.

     Zafascynowanie architekturą, a zwłaszcza zabytkami, przyszło dopiero kilka lat po studiach, kiedy zaczęłam samodzielnie projektować. Czy ten zawód rozwija moje zamiłowanie do pisania ? TAK - po trzykroć TAK.. Po pierwsze zabytki, zwłaszcza obcowanie ze z ludźmi, którzy konserwacją się zajmują. To zwykle pasjonaci o ogromnej wiedzy. Wyobraźcie sobie jak, współpracując ze swoim dawnym profesorem, chodzę po gotyckich piwnicach a on opowiada, opowiada, opowiada pięknym językiem. Dotykam wilgotnej, wapiennej zaprawy i widzę to, o czym mówi. Widzę ręce, które wyrabiają wielkie gotyckie, porowate cegły, widzę dłuto, które delikatnie wchodzi w kamień.

     Architekci często myślą obrazami a potem te obrazy opisują, z czasem coraz łatwiej dobrać słowa a wtedy „odpowiednie dać rzeczy słowo” sprawia przyjemność. Kiedy pracuję nad obiektem zabytkowym zaczynam od źródeł, czyli od historii. W archiwach, u Konserwatora Zabytków, można trafić na perełki. Po drodze wyczytuję więc i odnajduję niewiarygodne materiały, które aż proszą się o opisanie. Tak sobie czasem myślę, że taka, na przykład, mumia kota, umieszczona w suficie, nad łożem pani hrabiny, godna jest opisania. Czasem myślę sobie, że tyle ciekawych rzeczy w czasie projektowania odkryło się w zabytkach, że warto komuś o tym opowiedzieć, szkoda, żeby tak w niebyt pofrunęło. Warto zainteresować ale do tego nie wystarczy zwykłe podanie faktu więc staram się wprowadzić trochę humoru. Żeby ożywić nudne wywody , muszę też kombinować określenia, którymi da się obrazowo zastąpić określenia fachowe, usiłuję, za pomocą słów, obrazek techniczny, wektorowy, zamienić w plastyczną fotografię. Czasem może się udaje. To by było po pierwsze. Po drugie, to oprócz ratowania zabytków, tworzę projekty nowych, własnych obiektów, a przy tych projektach nie tylko rysuję i liczę, również piszę i to sporo. Opis techniczny liczy zwykle dwadzieścia do trzydziestu stron. Jest pisany językiem suchym, technicznym, bardzo precyzyjnym, ale jedna strona opisu jest odmienna. Jeden z punktów nosi tytuł „opis rozwiązania projektowego” przekładając na normalny język – „co poeta miał na myśli” W tym punkcie to muszę rozwinąć wszystkie swoje umiejętności pisania, żeby przekonać do rozwiązania, muszę często karkołomne słowne figury wyczyniać, żeby pogodzić rzeczy teoretycznie nie do pogodzenia, muszę tak opisać swoje „dzieło” by konserwator zabytków nie dostał zawału, pożarnik nie miał ochoty mnie zamordować a inspektor sanitarny, na wstępie, nie wyrzucił projektu do kosza i żeby wszyscy jakoś dali się przekonać do wzajemnych ustępstw.

     Uwierzcie – takie słowne lawirowanie i kombinowanie rozwija zmysł „pisarski” i z czasem „lanie wody” staje się coraz łatwiejsze. I jeszcze coś – mój zawód wymaga umiejętności sprzedania własnych koncepcji, bez tego nie da się w tym zawodzie istnieć. Pomijam przetargi, ale konkursu bez słownego roztaczania własnych wizji wygrać się nie da, innymi słowy bez „wprawek literackich” cieniutko by było.

     I wreszcie po trzecie – mój zawód wymaga umiejętności fotografowania. Robiąc zdjęcia techniczne czasem łapię w obiektywie jakiś moment, który mnie zachwyci , potem mój zachwyt ubieram w słowa. Ja jestem wzrokowcem często myślę obrazami, moje notki zwykle są komentarzem do fotografii, rzadko zdjęcia bywają ilustracją tekstu.

                                                     

5. Czym jest dla Ciebie blogowanie (np. pasją,, odmianą życia towarzyskiego, po prostu zabawą itp.) i czego oczekujesz od swych komentatorów?

     Blogowanie to, z jednej strony, odskocznia od pracy i codzienności, przeniesienie w inny świat. Kiedy tak sobie popracuję nad opisem technicznym do projektu, jak w głowie zalęgną się dziesiątki terminów technicznych, jak zmęczy mnie uważanie na każde słowo i oglądanie go dziesięć razy, ze wszystkich stron, to mam ochotę wejść na blog i fruuuuuuu - odfrunąć w abstrakcję albo napisać wierszyk o pijanym płocie, albo zamyślić się nad poetyckim zdjęciem.

    Z drugiej strony - blog to świat, w którym spotykam przyjaciół, takie dopełnienie przyjaźni z realnego świata. Cieszy mnie poznawanie ciekawych ludzi, zaglądanie do ich świata przez dziurkę od klucza. Czasem przyjaźń idzie dalej i sobie pomagamy. To jasna strona wirtualnego świata. Poza tym – lubię zabawę słowem. Lubię też opowiadać o swojej pasji i do świata zabytków przyciągać, najbardziej opornych i najmniej do staroci przekonanych.

     A czego oczekuję od odwiedzających? Że się uśmiechną, kiedy piszę żartem, że przystaną na moment nad refleksją i podzielą się swoją myślą, że napiszą, co myślą o tematach kontrowersyjnych, pokłócą się ze mną, nawet, że mi nawtykają od naiwnych pensjonarek ale nie przejdą obojętnie. Jeśli to, co piszę jest obojętne to jaki sens pisania? Nie oczekuję, w żadnym wypadku, potakiwania ani zgadzania się. Świat jest ciekawy jak oglądamy z lotu ptaka i z żabiej perspektywy. Jest jeszcze ciekawszy kiedy te perspektywy się nakładają, wtedy patrzenie wprost staje się chyba i łatwiejsze i bardziej prawdziwe. Nie obrażam się za krytykę chociaż, przyznaję, jak lwica walczę o swoje. Nie wzruszają mnie wyznania typu „ty POwska mendo, żebyś zdechła” ale dotykają drwiny z wiary. Chociaż czasami jadę po bandzie, zwłaszcza w polityce, to nigdy nie robię pewnych rzeczy – nie drwię z wiary, nadziei i miłości ani z braku wiary, braku nadziei czy braku miłości.

                                               

 

    Tyle wywiad. Mam nadzieję, że obszerne wypowiedzi mego Gościa naładowały Was dobrą energią. Mam również propozycję, by już od teraz, w komentarzach, zwracać się bezpośrednio do Maliny M, bo chyba warto!!!