Fiku - miku w limeryku...

                                                                                              

    Dziś jak obiecałem zajmę się limerykami. Limeryk to wynalazek irlandzki, satyryczny pięciowiersz. Nazwę przyjął od miejscowości Limerick, gdzie podobno gatunek ten powstał.

                                                                        

    Gatunek ten, ze względu na groteskowy humor i często frywolność graniczącą z obscenami, cieszy się ogromną popularnością, wśród wszystkich tych, co parają się piórem, dlatego mnie też wzięło. Oto garść mych limeryków.

Specjalne podziękowania i wyrazy wdzięczności kieruję w stronę Leszka, który opublikował te moje drobiazgi na swoim blogu, toteż mogę z wami tymi drobiazgami teraz 

się podzielić:

                                                  

Pewien pan nad jeziorem Wąchabne
Parol zagiął na dziewczę powabne.
Mimo ciała jej gładzi,
Nie mógł sobie poradzić,
Bo rajstopy też miała jedwabne.

Dama z Łodzi, by sobie dogodzić,
Spiekła Raka, a miała go schłodzić
I mówiła mu: Rak,
Czemu nie chcesz mnie wspak?
Nigdy Raku nie wracaj do Łodzi

Docent dr Niewierny pan Tomasz
Powątpiewał w zalety kondoma.
Żalił się przy rumie,
Że na gumie nie umie.
Takich głupków wypuszcza Sorbona!

Niebezpieczny był sen maminsynka,
Że zrobiła sie z niego dziewczynka...
Ranek zdradliwy:
Syf... hemoroidy,
A zaczęło się wszystko od drinka.

Gminny cynik w samo południe
Chciał świntuszyć koniecznie w grupie.
Uczył się na video,
Kupił se akordeon
I, o zgrozo, przysnął na dupie!

Zadumała się panna Ziuta,
Co to znaczy obciągać druta?
Ale miała zwyczaj
Czytać Starowicza,
Jak się dowie, to będzie poruta!

Raz w onecie buszujący Klaterek
Popił bimbru z jabłecznych obierek.
Nabawił się czkawki
Z kolumbijskiej trawki,
Po czym żonkę chędożył za czterech

Rdzenny hanys - Klaterek z Chorzowa
Lubi sobie, ot tak, pofolgować.
Gdy na obiad ma kluski,
To w nie wali jak Bruce Lee -
Pokopany Klaterek z Chorzowa.

Cna niewiasta spod miasta Cieszyna,
Miast prostować, to ciągle przegina.
Wydziergała szydełkiem
Krzyże małe i wielkie,
Jako każe jej pewna Rodzina.

Fama głosi w ligockim powiecie,
że Ilona warta grzechu jest przecie.
Może i amoralna,
Ale sawsjem normalna,
Bo ten - tego każdej chce się kobiecie!

Raz oszołom z okolic Zabłocia,

Wykrył w aktach, że przyniósł go bocian
I osunął się słaby,
Bo pies był na baby,
Tak ocipał oszołom za obciach.

Pewna baba, manifka z Ostendy
Się smyrała tak tędy - owędy.
Ogólnie to wtopa,
Tak solo bez chłopa,
Ze ją nawet olały też mendy!

Jaruś Gowin in gloriam plena
To wszechpolski nas głos sumienia.
Smutny ex minister
Jak dziurawy kanister
Dookoła wszystkich wciąż wpienia.

Pan komendant, w suwalskim powiecie,

Chciał poczynić gwałt na kobiecie.

Szukał jakieś brzyduli,

By się wstępnie przytulić,

Jeszcze echo się niesie po lesie.

                                                                        

      Dzisiejszym postem kończę cykl poetycki, a zakończę go lekko, łatwo i przyjemnie. Irlandczycy wymyślili limeryki, które osiągnęły niewiarygodna popularność na całym świecie, Pisali je nie tylko zawodowi poeci, bawili się nimi artyści wszelkiej maści, naukowcy i wszyscy pozostali, którym rymowanki przychodziły bez najmniejszego trudu.

Mamy jednak wśród tych krótkich i śmiesznych rymowanek swój rodzimy wynalazek. Jest to moskalik (nie mylić ze śledzikami w occie). Prekursorem tego uroczego gatunku jest dziewiętnastowieczny poeta Rajmund Suchodolski:

Kto powiedział, że Moskale
są to bracia dla Lechitów
Temu pierwszy w łeb wypalę
przed kościołem Karmelitów.

                                      

      Moskaliki pisali także rysownik - satyryk Szymon Kobyliński:

Kto chce mówić mi, że Polak

to nie top szczytowych zalet

tego marna spotka dola,

tam, gdzie za kościółkiem szalet.

      I oczywiście gejzer subtelnego humoru, nasza wspaniała noblistka Wisława Szymborska:

Kto powiedział, że Japońce
rozmawiają przy herbacie,
temu utnę wszystkie końce
w szczebrzeszyńskiej kolegiacie.

                  

     Też się pokusiłem na te urocze drobiazgi, Osobiście uważam, że każdy gatunek powinien się progresywnie rozwijać, dlatego też odszedłem od ścisłej „receptury”, m. in. Z rezygnowałem z obligatoryjnego zwrotu „Kto powiedział...”, a reszta chyba się zgadza. Oto efekt mej tfuu - rczej męki:

Gdyby znalazł się takowy,

Co mi mózgu zrobi whisky,

Pole kupię mu golfowe

W samych Górach Świętokrzyskich.

Gdy przeminie mi, znienacka,,

Siedemdziesiąt lat jak w kinie,

Dla wygody mego watzka

Burdel kupię se w Pekinie.

                                                    

Gdyby ktoś mnie straszył teczką,

Dobrą przeszłość lżył i kalał,

Tego wyślę wraz z wycieczką

W dzikie stepy Zabajkala!

Gdyby ktoś mi w oczy zełgał,

Po raz setny, bo mu mało.

Niech go nieba walnie cegła

W Białymstoku, w Boże Ciało!

  

                                    

Kiedy na mnie menel brudny,

Donos złoży, ch…, dla szmalu,

Niech zarobi w ryj paskudny

W Murzasichle, na Podhalu.

Gdyby ktoś mi pozazdrościł

Drzewa, domu oraz syna,

Temu złożę ślub czystości

W mauzoleum W. Lenina.

                     

Gdyby wierny mój przyjaciel,

Nie wytrzymałby i zdradził,

Niech mu mole zeżrą gacie,

Gdy na dworcu śpi w Czeladzi¹.

Gdyby cud – miód, cna panienka

Rzekła: bądź mi jeno druhem,

Niech z rozpaczy szlocha, stęka

W noc upojną pod eunuchem.

                       

Gdyby cwany luj, pieczeniarz

Wrobił mnie jak Zorro w masce,

Niechaj czeka na jelenia -

Mount McKinley, na Alasce

Gdybym zechciał się ożenić

Po raz trzeci dla hat – tricku,

Mógłbym nieźle Bozię wpienić

I śnieg spadłby na Równiku.

                    

Znalazłem również w necie uroczy moskalik o blondynce:

Kto by mówił, że Blondynka

nie jest nam osobą miłą,

temu wleję kwas do drinka

i dokończę tępą piłą.

(Leo-hardy.bloog.pl/ Hardy)

 

      

    Gdy jeszcze buszowałem na onetblogach, stosowałem praktykę gościnnych występów zaprzyjaźnionych bloggerów. I teraz nadarza się okazja. Najdrożsi Moi! Spróbujcie swych sił, nadeślijcie swoje moskaliki na mój adres:

andrzejskupinski@gmail.com

     Liczę na was. 

                              

     Efekty Waszej twórczości opublikuję (z podaniem adresu blogowego gościa) w specjalnym poście, Szczególnie apeluję do Leszka, który ma już spore doświadczenie w pisaniu limeryków.

Teraz niespodzianka. Wymyśliłem nowy gatunek satyrycznego drobiazgu i nazwałem go skromnie klaterykiem:

Na Podlasia lichych piaskach

Bimbrem puma się upiła,

Która zbiegła z zoo.

Czy to kiła czy mogiła?

Czy to śledcza prowokacja?

Czy wina PO?

    Zatem odwagi, do dzieła!!!

_________________________________________________

 

1 Czeladź to jedyne miasto w Zagłębiu Dąbrowskim, które nie posiada dworca PKP. Czeladzianie są z tego powodu wiecznie sfrustrowani, jest to ich zadra na lokalnym poczuciu honoru i kiedy np. nieświadomy przyjezdny zapyta się tam tubylca o dworzec, to może solidnie oberwać!

à la Russe

                                                                          

        Dziś w godzinach umiarkowanie popołudniowych, w towarzystwie młodych Rosjan, napiłem się kazjonnej (legalnej) ruskiej kartoflanej gorzały. Śpiewaliśmy stare, przepiękne rosyjskie pieśni i gwarzyliśmy na różne, pozornie błahe tematy. Oto wierszowana relacja z tych z serca płynących pogwarek:

Człeka brak, choć ludzi tłum,

Choć jednego, dwóch i basta,.

Niewiele szans...

Na dwóch, na trzech podzielisz

A na sztuk raz?

Flaszeczkę zacną porozlewam, jak należy, na trzy,

Harmonia mi zanuci rzewnie na trzy pas,

Wychylimy w jeden łyk

I za zdrowie dam.

Zapalimy papieroska,

Choć ostatni to pet w kieszeni,

Na nas dwóch, to pryszcz, błahostka

I nie zmieni to nic.

To się z kumplem da podzielić,

Po połowie i już.

A jednemu tylko w mordę strzelić,

No, cóż, marny zysk.

Dla jednego żona wszak,

W domu jak i w sakramencie,.

W to święcie wierz.

Z nią łoże, stół masz dzielić,

Po życia kres..

A niechże zdradzi cię niecnota, z dnia na dzień, taki pech,

Namota ci kłopotów, dzieląc się na sto.

Wszystko runie jakbyś zdechł,

Pozostanie to:

Dla jednego tylko trumna,

Strój odświętny to i na miarę,

Dla jednego, sprawa główna,

Parę liter i R. I. P

Requiescat niech in pace

Pod nagrobkiem wśród lip,

Nic nie znaczy dlań i pet, i wóda,

I śni wielkie nic.

                                

.......................................................................................................................................................

Moulin Rouge

     No cóż, odgrażałem się, że znowu pęknie mi baniak z poezją i... stało się. Zacznę jednak, tak jak Bóg przykazał, ab ovo.

     W przepięknym mieście Paryżu, à Paris quand un amour fleurit, lata, lata temu, powstał legendarny kabaret „Moulin Rouge”.

     

                                           

    Rezydował tam, a właściwie mieszkał i egzystował, genialny malarz i grafik, hrabia Henri de Toulouse – Lautrec. On uwieczniał śliczne i chyba seksownie wystrojone tancerki w pończoszkach „kabaretkach”, on także tworzył wyraziste, powalające swą urodą plakaty, które mogą być nadal niedościgłym wzorem dla współczesnych mistrzów tego gatunku.

     

                                       

    Hrabia Henri, kaleka, być może odrażający swą szpetotą, żył w ten sposób pełnią życia.

                                            

    Osobiście, zawsze dążyłem do tego, aby czerpać z życia to, co najbardziej urodziwe, wzruszające i ekscytujące, i to, co popychałoby mnie tam, gdzie sięgać można po skarby pozornie nieosiągalne, po wenę, nieskrępowaną niczym fantazję, po słowa niebanalne i finezyjne, które już Homer określał jako skrzydlate!

    Teraz, kiedy wypadałoby mi powoli przygotowywać się do godnej starości, zdałem sobie sprawę z tego, że od samego początku znajdowałem się między żarnami Czerwonego Młyna. Młyna napędzanego tym czerwonym żywiołem, który przynosi miłość i nienawiść, pogodę ducha i frustrację, euforię i rozpacz, początek i koniec, kołyskę i grób:

                                            

Kiedy zajeżdżą konia karego

W niebiańskiej umieszczą go stajni

I tam go osądzi z dobrego i złego

Bóg – Jeździec, arbiter ostatni.

Gdy utopili kota w kałuży,

Bo drogę przebiegał, biedactwo

I komu na strychu czyśćcowym ma służyć,

Gdy myszy ni na lekarstwo

Psa bezdomnego ukamienowali,

Tam piekło go też nie zachwyca,

Tam gryzie sumienia tych podłych krasnali,

Choć śni mu się wyć do księżyca.

Morowe powietrze jak topór wisi

Nad głową na szron posiwiałą.

Słuchaj dzieweczko, ona nie słyszy,

A późne me wnuki zaspały...

Miłość umyka, gdzie pieprz wyrośnie,
Toczą się żarna w górę i w dół,
Łąki uniesień w położną pościel
Statek pijany w sekcyjny stół.

Pozamykane drzwi, co na oścież

Dla tej miłości wiecznej jak Bóg.

Toczą się żarna, toczą bezgłośnie

We młynie, we młynie, co tchu, co tchu, co tchu...

Nim z nekrologu złe wrony wrzasną
Zbiegłej posoki starczy na młyn,

Na życia strugę niespieszną, przaśną,

Aż do wyzwania w objęciach szyn.

Pozamykane drzwi, co na oścież

Dla tej miłości wiecznej jak Bóg.

Toczą się żarna, toczą bezgłośnie

We młynie, we młynie, co tchu, co tchu, co tchu...

                                                

 

    Nie byłbym jednak sobą, aby na koniec nie dosypać tu szczypty przekory: