Rodzima political fiction

                                                                             

     Rok 2016. Kraj nasz przeszedł kolejną transformację i stał się monarchią absolultną. Na tronie zasiadł Car Wszechpolski Jarosław I Samozwaniec. 
                                                             
                                                               

      Pierwszy rycerz Cesarstwa, Hetman Wielki Koronny, arcyksiążę Antoni M. zakończył wreszcie śledztwo smoleńskie, zdobywając niezbite dowody na zbrodnię ludobójstwa.

                                                                 

Winnych w trybie natychmiastowym osądzono i skazano na najwyższe wyroki. Aby zmyć wreszcie plamę na honorze narodowym, zarządzono publiczną egzekucję.

                                                                

     Odbyło się również intencyjne uroczyste nabożeństwo, które odprawił Prymas Polski, ks. kardynał Tadeusz Rydzyk, a podniosłe „Te deum” odśpiewali Barack Obama, Angela Merkel, 
Karol IV de Windsor oraz Lech Wałęsa.

                                                             

     Jedynym nieprzyjemnym zgrzytem, wyraźnie psującym podniosły nastrój tego wiekopomnego wydarzenia, była nieobecność Jezusa Chrystusa. Wskutek nagłej i groźnej niedyspozycji mózgu przeniesiono go z wiadomego oddziału na OIOM.

                                                                 

Pozostaje mi jeszcze przesłanie dla naszej parlamentarnej i poza- opozycji:

WARIATA NALEŻY UTEMPEROWAĆ, 
A NIE STRUGAĆ !!! 

                                          K L I K








 

Apokryf swojski

                                                                                

     Po pożałowania godnej jabłecznej aferze, Ewa na chwilę wróciła do Edenu i z zasadzki ukatrupiła Węża na amen .
    Adam jednak tak zatracił się w swoim poczuciu krzywdy, że nadal miał jej wszystko za złe.

    Na samą myśl o niej dostawał białej gorączki, toteż, podczas jej krótkiej nieobecności, natychmiast wniósł sprawę o rozwód.

                                      

    Teraz wreszcie Adam osiągnął spokój duszy i ciała, nie boi się nawet łyknąć jabcoka i urządził się po swojemu na Ziemi:

                                         

                                    K L I K

Zdradziła Ewa
Adama w Edenie...
Corpus delicti:
Małpie pochodzenie!

 p.s kolejne zdjęcia Toli nie są jeszcze zrobione, zatem poczekajmy...

                                       

                                        

Mizeria z... wieprzowiny

                                                                          

    Moje blogowe lenistwo, choć wysoce naganne, może być usprawiedliwione tzw. sezonem ogórkowym.

Z ogórkami kojarzy mi się np. grecki sos tzatziki lub nasza swojska mizeria. Najbardziej ekscentryczny przepis na tę drugą delicję pochodzi z Włoch. Italczycy bowiem wymyślili mizerię z... wieprzowiny (porca miseria)!

W dosłownym tłumaczeniu oznacza to „świńską biedę”. Używane jest jednak to wyrażenie jako lżejsze przekleństwo typu: "cholera jasna”, „kurde mol” „psiakrew” itp.

Od razu kojarzy mi się to ze starym dowcipem, kiedy to góral wychodzi świtem wczesnym przed chałupę, rozgląda sie wokół i radośnie wykrzykuje

- Jesucicku, jako haw piyknie!

A echo mu odpowiada:

- ..mać...mać... mać!!!

                                                             

To tyle, by wprowadzić Was w letni, wakcyjny nastrój.

Mnie również we łbie kiełbi się ogórkowo. Na początku pouczający dialog:

Dlaczego mężczyźni mają czyste sumienie?
Ponieważ prawie go nie używają.

Co robi kobieta kiedy jej mąż chce wyskoczyć przez okno?
Daje mu kosz ze śmieciami.
Jaki byłby świat bez mężczyzn ?
Pełen szczęśliwych, pyskatych i grubych kobiet.
Mężczyzna pyta Boga:
-Dlaczego uczyniłeś kobiety takimi pięknymi?"
Na to Bóg:
-Abyś je kochał !
Mężczyzna:
-A dlaczego uczyniłeś je takimi głupimi?
Na to Bóg:
-Żeby Ciebie kochały! 

                                                         

Aby nie zamienić się w ogórkowego ludka, który w dodatku jeszcze śpiewa:

                                                                   K L I K 

zająłem się zaległymi lekturami.Obecnie czytam świetne powieści Nelsona DeMille'a
W jednej z jego powieści spostrzegłem taki oto frapujący cytat:
Trzy najlepsze rzeczy w życiu to stek z polędwicy, prysznic i pieprzenie.
    Co do pierwszego to bardzo owszem, szczególnie popijany wyśmienitym pinot noir.
Druga sprawa nie podlega w ogóle dyskusji, natomiast trzecia... Moje doświadczenia jak i wrodzona subtelność każe mi podchodzić do tej kwestii nader ostrożnie, a do tego jeszcze dochodzi kwestia smaku. 

                                                                       

 
    Zrobię zatem unik i posłużę się odpowiednimi przemyśleniami mędrców płci obojga. Rozpocznę od niezrównanego Woody Allena:

Nie krytykuj masturbacji!To seks z kimś, kogo naprawdę się kocha!
Biseksualizm(...). Niewątpliwie podwaja twoje szanse na sobotnią randkę

Moja żona jest obiektem seksualnym. Za każdym razem gdy proszę o seks, ma obiekcje.

Moje życie jest żałosne. Ostatni raz byłem w kobiecie zwiedzając Statuę Wolności.

                                                                 

Inni autorzy:

Seks i gra w brydża mają wiele wspólnego – jeśli masz słabego partnera, musisz mieć mocną rękę. - Mae West

Nie mam pojęcia o seksie, bo zawsze byłam zamężna. -  Zsa Zsa Gabor

 Jakie to prawdziwe, że kobiety muszą się dobrze czuć, żeby chcieć uprawiać seks podczas gdy mężczyźni muszą uprawiać seks, żeby się dobrze czuć. -

Diana Appleyard

Świat jest mały, ostatecznie wszyscy kiedyś spotkamy się w łóżku.- BrigitteBardot

Seksbomby kończą najczęściej jako niewypały.- Gabriel Laub

                                                              

                                                            

    Cóż tu dodać jeszcze od siebie?! Jedynie to, że latka lecą, kudłate myśli nieuchronnie łysieją, a niedostatek wrażeń w tym temacie zastępuje mi właśnie lektura książek. 

    Co poniektórzy wyzywają mnie czasami od... intelektualistów. Dla niezorientowanych przypominam, że intelektualista to taki nieszkodliwy wariat, króry jednym tchem wymieni przynajmniej trzy rzeczy, które są dla niego ważniejsze od...seksu!

                                                                               

 PORCA MISERIA!!!

p.s. Następny post będzie poświęcony mej kochanej psiuni Toli. Na razie jedyna fotka, którą posiadam:

                                               

 



                                           

Niekoniecznie smutna śpiewanka retro

                                                                               

                                                                     K L I K

     Moje dzieciństwo, młodość i najlepsze męskie lata przypadły na wrednej pamięci komunę. Urodziłem się bowiem jeszcze za życia Stalina. 

     Czy był to nieustanny horror? Niekoniecznie. Zawsze miałem wokół siebie wspaniałych kompanionów, którzy mieli poukładane w głowach i potrafili wspaniale się bawić. Choć czasy były podobno zgrzebne i szare:

                                                                                  

                                                  Klater - młodzieniec faktyczny

Człek uśmiecha się pod posiwiałym wąsem,

Chciał bitelsem kiedyś być lub rollingstonsem !

W trzysta grał tysięcy gitar cały kraj,

Cudne życie przy bigbicie, prawie raj !

I nawyki człowiek wtedy miał fatalne,

Chociaż inne były sporty ekstremalne

Na junaku bez trzymanki gnał przez wieś

Na syrenkę brał panienkę ... Pal to sześć !

 

Socjalizmu ludzka twarz puszczała oko,

Nie podskoczył jednak żaden za wysoko,

A w peweksach Johnny Walker i Old Spice,

Pracownicze wczasy, góry, lasy ... Szajs !

 

Zaliczane laski w mini i bikini

I balangi przy pocztówkach na bambinie

Pan Kydryński na Niemenie wieszał psy !

(interludium - K L I K)

 

A kto śpiewał o Beacie ... Właśnie my !

(interludium - K L I K)

 

Tak wariackie przeszły lata, no i tyle !

Dzieci - kwiaty poskręcały się w badyle ...

Czasem śni mi się lokalna jakaś Miss !

A my spoko i na boku dalej ... Bis !

                                                              

                                  Klater - młodzieniec notoryczny

     Anegdotka z lat osiemdziesiątych:

Wybierałem się w góry aby w jednej z chatek studenckich obchodzić urodziny kumpla. Żeby się posilić i pokrzepić nieco, wstąpiłem do przydrożnego baru i po skromym posiłku zamówiłem jeszcze setuchnę. Byłem akurat wtedy w tzw. wieku chrystusowwym, mimo to kelnerka zaoponowała: 

- A pan już ma 18 ?!

Nie wytrzymałem, wstałem od stolika i wygłosiłem taką oto krótką tyradę:

- Ta oto młoda dama pyta się, czy mam już 18? Otóż oświadczam, z całą odpowiedzialnością, że, owszem, mam już 18, w... kroku!!!

                                                                          K L I K 

     Na moje nieszczęście tkwią jednak we mnie dwa zwierzątka: Jedno pogodne i liryczne, drugie ponure i cyniczne. Które zatem we mnie dominuje? To proste – to, które aktualnie karmię: 

                                                         ty nad poziomy

sny o potędze pranie na sucho

w pochodzie odwrocie sięgając

bruku

po zapał na nędzę

mikrofon ekran disco szpan

kariera

budujemy trzecią troskę

za chyba kredyt na teraz

serca myśli czyny

odleżyny

koń robak slogan skrzydlaty

zasłuży na słomę

młodości

ty nad poziomy

ratuj

(1982)

     Podobno najbardziej czytelnym objawem starzenia się jest gwałtowny przypływ miłości do życia, świata i ludzi.

     Niedobrze jednak się dzieje, gdy dojrzałemu osobnikowi płci obojga więcej radości przynosi przeszłość niż przyszłość. 

     Wstępujący w dorosłe życie młodzieniec postrzega starość jako jakąś odległą planetę, którą niełatwą mu dojrzeć nawet przez najbardziej nowoczesny teleskop. 

     Z wiekiem zrodził się u mnie jakiś paniczny lęk, że to wcale nie żadna planeta, ale ogromny meteoryt, który pędzi prosto w moją stronę, aby walnąć mnie w ten durny łeb!

                                                                                

                                                                        K L I K

Flesz muzykalny wielce

                                                                         

Muzyka elektroniczna to dźwięki generowane przez  istrumenty muzyczne zwane eletrofonami oraz wysoce specjalistyczne urządzenia elektroniczne.

                                       K L I K

Żywa muzyka to tylko materiał ludzki przyczepiony do instrumentów.

                                        
                                       K L I K

KTÓRA Z NICH ZATEM WYMAGA BARDZIEJ 
LUDZKIEGO TRAKTOWANIA ?!!!        
                                        
                                      K L I K 

Zgasnąć...

                                                                                 

     Niedawno wróciłem do pisania poetyckich songów. Ten akurat nie jest zbyt optymistyczny, tak jak nasze marzenia w zetknięciu z parszywą rzeczywistością...

     Jutro uczestniczę w kolejnym pogrzebie mego dobrego kumpla, który zgasł przedwcześnie.

Nie jestem pewien, czy sam, w mym statecznym wieku, nie lecę czasem na rezerwie, czy też otrzymałem, być może, krótkoterminowy kredyt...

  Zgasnąć...

Zgasnąć jak płomyk ogarka,

Tego nie robi się psu ani kotu¹,

Na szczyt ciemnogóry miotając się targać,

Uciec od łez, krwi i potu.

Czmychnąć do niby to schronu,

Gdzie cisza wydzwania godziny niewiary,

Plecami do słońca, przyjaciół i domu,

Marzyć i chcieć nie do pary.

Sokoły bitewne wzór tkają na niebie,

Kto dojrzy, nie zbłądzi donikąd.

A myśli twe przaśne jak dzwony pogrzebne

I nic, na co gotów byś przysiąc.

A na to promienne uśmiechy dzieciaków

Zderzają się z tobą w dysonans,

Na przekór harmonii i ludzi, i ptaków,

Śnisz dalej banalny swój romans.

Nie dojrzeć jasnego poranka,

Tego nie robi się oknom i ścianom,

Nie wspomną cię lalki w przykrótkich ubrankach,

Nieważny też cmok na dobranoc.

Skoczyć do mdłego bajora,

Gdzie szlamu wystarczy na setki pamfletów,

Gdzie bańki bulgoczą: „Ty, fora ze dwora,

Ty won do krainy gadżetów.

                                                  

________________________________________________________

1Aluzja do wiersza Wisławy Szymborskiej pt. „Kot w pustym mieszkaniu”

La vie en rose

                                                                            

                                                                        K L I K

W mojej ponad czterdziestoletniej twórczości literackiej skupiałem się przede wszystkim na poezji lirycznej, tradycyjnej i białej, na songach poetyckich, monologach scenicznych, skeczach czy krótkich scenkach dialogowych, a także na przekładach z europejskiej klasyki rozrywkowej.

      Mam także napisane niedawno dziełko dramaturgiczne (monodram) oraz jedyne, jak na razie opowiadanie. Nie można do końca tego tekstu zakwalifikować jako prozy poetyckiej, ale jakieś tam podwójne dno chyba posiada:

                                                   

Gdziekolwiek w ogrodzie różanym…

 Na obrzeżach hałaśliwej i przeludnionej metropolii

wiódł spokojny żywot schludny i nobliwy staruszek, emerytowany profesor filozofii, przyjazny wobec świata i ludzi dobrej woli.

Na wszystko i wszystkich spoglądał życzliwym okiem i z wielkim upodobaniem uprawiał przydomowy, warzywny ogródek.

Nagle, po pewnej dusznej czerwcowej nocy, nastąpił, w tym jakże banalnym, dotychczas, uregulowanym i monotonnym jego żywocie nieoczekiwany i szokujący przełom!

W zaniedbanym i zachwaszczonym kącie obejścia jego uroczego domku, w bezpośrednim sąsiedztwie śmietnika, zakwitł, w feerii barw i zapachów, różany ogród.

Oniemieli z zachwytu sąsiedzi, a nawet przypadkowi przechodnie, zaczęli nękać Profesora wizytami, telefonami w środku nocy i zaproszeniami na brydża czy na rauty dobroczynne. Profesor traktował to z naturalnym stoicyzmem, jednakże nie odmawiał, bywał, brylował i zaczął bawić się jak nigdy dotąd!

Tymczasem Ogród Różany trwał i rozwijał się pokątnie w swym tajemnym życiu. Niesamowitej urody kwietne cudeńka pleniły się żywiołowo, wdzierając się, z niepohamowaną agresją, między ukochane profesorskie warzywa. Zniewalający zapach, we dnie i w nocy, niepokoił, odurzał i upajał całą okolicę!

Co najgorsze jednak Istoty owe miały jeszcze jedną, w równym stopniu ekscentryczną jak i ohydną przypadłość.

Były… m i ę s o ż e r n e !!!

Profesor, człowiek oczytany, obyty w świecie i niezmiernie bystry, zdał sobie wreszcie z tego sprawę!!! Nie poddał się, na szczęście, jakiekolwiek frustracji. Był na to zbyt pragmatyczny, toteż skutecznie podjął odpowiednie kroki, aby temu zaradzić!

Jak każdy rasowy hodowca kwiatów, przemawiał czule do swych pupilek najpiękniejszymi strofami poezji lirycznej, cytował co celniejsze fragmenty traktatów filozoficznych, przekonywał sylogizmami i mamił wizjami wytrawnego profety! Wszystko na nic! Skrapiał prześliczne płatki najczystszą wodą źródlaną, użyźniał glebę ekologicznym nawozem, podawał antybiotyki i silne leki psychotropowe, a nawet sięgnął do muzykoterapii, serwując kwiatom na okrągło najwybitniejsze dzieła klasyków wiedeńskich.

Wysiłek Profesora nie poszedł na szczęście na marne. Po jakimś czasie Róże stuliły swe płatki w szczelne pąki i zamarły w bezruchu. Okazały wreszcie skruchę! Profesor odetchnął z ulgą, mógł już wreszcie spać spokojnie, powrócić do ulubionych lektur, a także przy okazji nadrobić zaległe rewizyty.

Ogród Różany trwał niezmiennie w pokucie, aż zdarzyła się kolejna zaskakująca volta. Owej pamiętnej nocy Różany Sobór uchwalił jednogłośnie ostateczne przejście na… WEGETARIANIZM!!!

Od tej chwili, do czasów nam współczesnych, pożerają się wzajemnie, topiąc w otchłani wiecznej niepamięci, swą jakże niechlubną i odrażającą przeszłość!

                                              

                                         K L I K