Niekoniecznie smutna śpiewanka retro

                                                                               

                                                                     K L I K

     Moje dzieciństwo, młodość i najlepsze męskie lata przypadły na wrednej pamięci komunę. Urodziłem się bowiem jeszcze za życia Stalina. 

     Czy był to nieustanny horror? Niekoniecznie. Zawsze miałem wokół siebie wspaniałych kompanionów, którzy mieli poukładane w głowach i potrafili wspaniale się bawić. Choć czasy były podobno zgrzebne i szare:

                                                                                  

                                                  Klater - młodzieniec faktyczny

Człek uśmiecha się pod posiwiałym wąsem,

Chciał bitelsem kiedyś być lub rollingstonsem !

W trzysta grał tysięcy gitar cały kraj,

Cudne życie przy bigbicie, prawie raj !

I nawyki człowiek wtedy miał fatalne,

Chociaż inne były sporty ekstremalne

Na junaku bez trzymanki gnał przez wieś

Na syrenkę brał panienkę ... Pal to sześć !

 

Socjalizmu ludzka twarz puszczała oko,

Nie podskoczył jednak żaden za wysoko,

A w peweksach Johnny Walker i Old Spice,

Pracownicze wczasy, góry, lasy ... Szajs !

 

Zaliczane laski w mini i bikini

I balangi przy pocztówkach na bambinie

Pan Kydryński na Niemenie wieszał psy !

(interludium - K L I K)

 

A kto śpiewał o Beacie ... Właśnie my !

(interludium - K L I K)

 

Tak wariackie przeszły lata, no i tyle !

Dzieci - kwiaty poskręcały się w badyle ...

Czasem śni mi się lokalna jakaś Miss !

A my spoko i na boku dalej ... Bis !

                                                              

                                  Klater - młodzieniec notoryczny

     Anegdotka z lat osiemdziesiątych:

Wybierałem się w góry aby w jednej z chatek studenckich obchodzić urodziny kumpla. Żeby się posilić i pokrzepić nieco, wstąpiłem do przydrożnego baru i po skromym posiłku zamówiłem jeszcze setuchnę. Byłem akurat wtedy w tzw. wieku chrystusowwym, mimo to kelnerka zaoponowała: 

- A pan już ma 18 ?!

Nie wytrzymałem, wstałem od stolika i wygłosiłem taką oto krótką tyradę:

- Ta oto młoda dama pyta się, czy mam już 18? Otóż oświadczam, z całą odpowiedzialnością, że, owszem, mam już 18, w... kroku!!!

                                                                          K L I K 

     Na moje nieszczęście tkwią jednak we mnie dwa zwierzątka: Jedno pogodne i liryczne, drugie ponure i cyniczne. Które zatem we mnie dominuje? To proste – to, które aktualnie karmię: 

                                                         ty nad poziomy

sny o potędze pranie na sucho

w pochodzie odwrocie sięgając

bruku

po zapał na nędzę

mikrofon ekran disco szpan

kariera

budujemy trzecią troskę

za chyba kredyt na teraz

serca myśli czyny

odleżyny

koń robak slogan skrzydlaty

zasłuży na słomę

młodości

ty nad poziomy

ratuj

(1982)

     Podobno najbardziej czytelnym objawem starzenia się jest gwałtowny przypływ miłości do życia, świata i ludzi.

     Niedobrze jednak się dzieje, gdy dojrzałemu osobnikowi płci obojga więcej radości przynosi przeszłość niż przyszłość. 

     Wstępujący w dorosłe życie młodzieniec postrzega starość jako jakąś odległą planetę, którą niełatwą mu dojrzeć nawet przez najbardziej nowoczesny teleskop. 

     Z wiekiem zrodził się u mnie jakiś paniczny lęk, że to wcale nie żadna planeta, ale ogromny meteoryt, który pędzi prosto w moją stronę, aby walnąć mnie w ten durny łeb!

                                                                                

                                                                        K L I K

Flesz muzykalny wielce

                                                                         

Muzyka elektroniczna to dźwięki generowane przez  istrumenty muzyczne zwane eletrofonami oraz wysoce specjalistyczne urządzenia elektroniczne.

                                       K L I K

Żywa muzyka to tylko materiał ludzki przyczepiony do instrumentów.

                                        
                                       K L I K

KTÓRA Z NICH ZATEM WYMAGA BARDZIEJ 
LUDZKIEGO TRAKTOWANIA ?!!!        
                                        
                                      K L I K 

Zgasnąć...

                                                                                 

     Niedawno wróciłem do pisania poetyckich songów. Ten akurat nie jest zbyt optymistyczny, tak jak nasze marzenia w zetknięciu z parszywą rzeczywistością...

     Jutro uczestniczę w kolejnym pogrzebie mego dobrego kumpla, który zgasł przedwcześnie.

Nie jestem pewien, czy sam, w mym statecznym wieku, nie lecę czasem na rezerwie, czy też otrzymałem, być może, krótkoterminowy kredyt...

  Zgasnąć...

Zgasnąć jak płomyk ogarka,

Tego nie robi się psu ani kotu¹,

Na szczyt ciemnogóry miotając się targać,

Uciec od łez, krwi i potu.

Czmychnąć do niby to schronu,

Gdzie cisza wydzwania godziny niewiary,

Plecami do słońca, przyjaciół i domu,

Marzyć i chcieć nie do pary.

Sokoły bitewne wzór tkają na niebie,

Kto dojrzy, nie zbłądzi donikąd.

A myśli twe przaśne jak dzwony pogrzebne

I nic, na co gotów byś przysiąc.

A na to promienne uśmiechy dzieciaków

Zderzają się z tobą w dysonans,

Na przekór harmonii i ludzi, i ptaków,

Śnisz dalej banalny swój romans.

Nie dojrzeć jasnego poranka,

Tego nie robi się oknom i ścianom,

Nie wspomną cię lalki w przykrótkich ubrankach,

Nieważny też cmok na dobranoc.

Skoczyć do mdłego bajora,

Gdzie szlamu wystarczy na setki pamfletów,

Gdzie bańki bulgoczą: „Ty, fora ze dwora,

Ty won do krainy gadżetów.

                                                  

________________________________________________________

1Aluzja do wiersza Wisławy Szymborskiej pt. „Kot w pustym mieszkaniu”

La vie en rose

                                                                            

                                                                        K L I K

W mojej ponad czterdziestoletniej twórczości literackiej skupiałem się przede wszystkim na poezji lirycznej, tradycyjnej i białej, na songach poetyckich, monologach scenicznych, skeczach czy krótkich scenkach dialogowych, a także na przekładach z europejskiej klasyki rozrywkowej.

      Mam także napisane niedawno dziełko dramaturgiczne (monodram) oraz jedyne, jak na razie opowiadanie. Nie można do końca tego tekstu zakwalifikować jako prozy poetyckiej, ale jakieś tam podwójne dno chyba posiada:

                                                   

Gdziekolwiek w ogrodzie różanym…

 Na obrzeżach hałaśliwej i przeludnionej metropolii

wiódł spokojny żywot schludny i nobliwy staruszek, emerytowany profesor filozofii, przyjazny wobec świata i ludzi dobrej woli.

Na wszystko i wszystkich spoglądał życzliwym okiem i z wielkim upodobaniem uprawiał przydomowy, warzywny ogródek.

Nagle, po pewnej dusznej czerwcowej nocy, nastąpił, w tym jakże banalnym, dotychczas, uregulowanym i monotonnym jego żywocie nieoczekiwany i szokujący przełom!

W zaniedbanym i zachwaszczonym kącie obejścia jego uroczego domku, w bezpośrednim sąsiedztwie śmietnika, zakwitł, w feerii barw i zapachów, różany ogród.

Oniemieli z zachwytu sąsiedzi, a nawet przypadkowi przechodnie, zaczęli nękać Profesora wizytami, telefonami w środku nocy i zaproszeniami na brydża czy na rauty dobroczynne. Profesor traktował to z naturalnym stoicyzmem, jednakże nie odmawiał, bywał, brylował i zaczął bawić się jak nigdy dotąd!

Tymczasem Ogród Różany trwał i rozwijał się pokątnie w swym tajemnym życiu. Niesamowitej urody kwietne cudeńka pleniły się żywiołowo, wdzierając się, z niepohamowaną agresją, między ukochane profesorskie warzywa. Zniewalający zapach, we dnie i w nocy, niepokoił, odurzał i upajał całą okolicę!

Co najgorsze jednak Istoty owe miały jeszcze jedną, w równym stopniu ekscentryczną jak i ohydną przypadłość.

Były… m i ę s o ż e r n e !!!

Profesor, człowiek oczytany, obyty w świecie i niezmiernie bystry, zdał sobie wreszcie z tego sprawę!!! Nie poddał się, na szczęście, jakiekolwiek frustracji. Był na to zbyt pragmatyczny, toteż skutecznie podjął odpowiednie kroki, aby temu zaradzić!

Jak każdy rasowy hodowca kwiatów, przemawiał czule do swych pupilek najpiękniejszymi strofami poezji lirycznej, cytował co celniejsze fragmenty traktatów filozoficznych, przekonywał sylogizmami i mamił wizjami wytrawnego profety! Wszystko na nic! Skrapiał prześliczne płatki najczystszą wodą źródlaną, użyźniał glebę ekologicznym nawozem, podawał antybiotyki i silne leki psychotropowe, a nawet sięgnął do muzykoterapii, serwując kwiatom na okrągło najwybitniejsze dzieła klasyków wiedeńskich.

Wysiłek Profesora nie poszedł na szczęście na marne. Po jakimś czasie Róże stuliły swe płatki w szczelne pąki i zamarły w bezruchu. Okazały wreszcie skruchę! Profesor odetchnął z ulgą, mógł już wreszcie spać spokojnie, powrócić do ulubionych lektur, a także przy okazji nadrobić zaległe rewizyty.

Ogród Różany trwał niezmiennie w pokucie, aż zdarzyła się kolejna zaskakująca volta. Owej pamiętnej nocy Różany Sobór uchwalił jednogłośnie ostateczne przejście na… WEGETARIANIZM!!!

Od tej chwili, do czasów nam współczesnych, pożerają się wzajemnie, topiąc w otchłani wiecznej niepamięci, swą jakże niechlubną i odrażającą przeszłość!

                                              

                                         K L I K

Kanikuła

                                                                             

     Jako człowiek zorganizowany, metodyczny i, w porywach, pracowity, mam przygotowane szkice kolejnych postów. Nie mam jednak wcale ochoty, przy tej aurze, wymądrzać się i emablować!
     Wspaniała pogoda (niezmiennie dla bogaczy) zapewne cieszy:

Marek Aureliusz, rzymski celebryta,

Wymyślił modlitwę o pogodę ducha
I cokolwiek może to znaczyć,

To pogoda dla duchowych bogaczy!

     Jednakże to co dzieje się w tym biednym naszym kraju (vide: http://leszek-moje-reflesje-blog-onet.blogspot.com/2016/06/w-szambie-po-pas.html) nie nastraja optymistycznie i nawet pasmo skromnych sukcesów naszych Biało – Czerwonych tego nie uśmierzy.

     Dla odreagowqania zatem przytoczę Wams stary dowcipas, z długą, siwą, kędzierzawą brodą, dla mnie zawsze i niezmiennie uroczy:

                                                                         

Pewnego rajskiego poranka Adam obudził się gwałtownie i od razu zauważył, że nie ma żebra. Następnie zakłął siarczyście:
- Łożesz k...wa!!!

I Słowo Ciałem się stało...

                                                                                  

     I cóż poradzić na taki upał?! Mój śp.Tatuś radził mi z przekonaniem: czysta kobieta, czysta wódka, po zachodzie słońca... Zatem do dzieła:

Chodźmy, wódko, gdzieś na stronę,

Rzekł spłoszony korniszonek,

Mam dylemat niepojęty,
Przecież jestem abstynentem! 

                                                                 

 

Piękny i bestia

                                                                             

       Bóg, Honor, Ojczyzna... Piękny i niepodważalny etos polskiego patriotyzmu. Następnym mym krokiem powinno być rozwinięcie tego szczytnego hasła w esej, felieton czy całą dysertację naukową. Będę jednak skromny i posłużę się dwugłosem sprzed lat:

Tyle lat jesteśmy razem miła, wybacz,
ale wszystko tak jak trzeba chyba nie jest,
gdy musimy się codziennie przekonywać,
że ty dla mnie,
a dla ciebie ja istnieję.
Przecież nie mam żadnej innej poza tobą
i mieć nie chcę.
Tyś jest wieczna i jedyna…
(...)

Kiedy niebo nad głowami ciąży chmurne
Twoje oczy wciąż mnie śledzą niespokojne.
Ja dla ciebie chyba zawsze byłem durniem,
co nic nie wie,
nic nie czuje,
nic nie pojmie…”

(Jonasz Kofta; lata 70)

Następnie jak u Aleksandra Dumas'a – dwadzieścia lat później:

  

„Średnio groźny, jeżeli występuje w pojedynkę, co jednak nigdy nie trwa długo, ponieważ jest zaraźliwy(...) Wyzuty z dowcipu – a jak już zażartuje, to uchowaj Boże.Wątpliwości własnych nie ma, a cudzych sobie nie życzy. Specjalizuje się w nacjonaliźmie, antysemityźmie, fundamentaliźmie, walce klas albo pokoleń oraz różnych prywatnych fobiach, którym musi dać publiczny wyraz. W czaszce ma mózg, ale to mu nie przeszkadza.”.

(Wisława Szymborska; lata 90)

     Mało raczej mam tu jeszcze do dodania. Patriota i patri(di)ota. Piękny i bestia. A rzeczywistość skrzeczy:

                                                             

                                                          

"Dzieciństwo to sen rozumu (Jean - Jacques Rousseau)"...

                                                                            

Tam, gdzie nie ma dzieci, brakuje nieba.
— Algernon Charles Swinburne